fotoreminiscencje cd

Za oknami obrzydliwie szaro, oblodzone chodniczki i ścieżki, nagie gałęzie wiśni w przydomowym ogródku. Jedynie witalna pietruszka na grządce nie daje się puki co i stroszy wojowniczo zielony pióropusz. Oglądam foto zrobione jesienią , grzeję się gorącą herbatą z sokiem i wspomnieniami...
Na kolanach rozłożony w pozie niedbałej Malczewski, nie , nie ten retro szatyn z ubiegłego wieku a raczej jego opis zjawiska zwanego "góralszczyzną"..

''Cuda Polski"

Mam przed sobą reprint książki "Tatry i Podhale" Rafała Malczewskiego z 1935 roku. Została wydana w serii "Cuda Polski" przez Wydawnictwo Polskie , która ukazywała się w latach 1928 - 1939 i była wielkim sukcesem edytorskim owych lat. Seria ta z racji reprezentowania "niesłusznej linii" w czasach PRL-u usuwana była z bibliotek, by po przełomie roku 1989 tryumfalnie powrócić w postaci reprintów . "Tatry i Podhale" jest jednym z czternastu tomów serii. Jej autorem jest syn wybitnego malarza - Jacka Malczewskiego, który idąc w ślady ojca zdobywał uznanie jako malarz pejzaży sielskich, tatrzańskich hal, małych stacyjek i błotnistych dróg wiejskich. Zawarł on w książce sporą dawkę informacji o życiu, obyczajach i ludziach żyjących w rejonie Tatr i Podhala, którzy zdołali odcisnąć swoje piętno w pamięci ludzkiej. Spora dawka czarno-białych fotografii z początków ubiegłego wieku uzupełnia tok pisarskiej wypowiedzi na łamach książki.
Poszczególne rozdziały poświęcone są historii osadnictwa na tamtych ziemiach, opisowi trudnych warunków życia opartych na pasterstwie i rolnictwie, odrębności tworzonej przez osiadłą ludność sztuki, opisowi charakteru przyrody, pór roku, pięknu trudnych gór. To prawdziwa perełka wydawnicza przeznaczona dla turystów w zimowym spoczynku . Dzisiaj wieczorem z pewnością się zapadnę w klimat Zakopanego sprzed wieku.

bladym świtem w sobotę

Poranny wściek. Synek jedzie z klasą na Andrzejki do schroniska PTSM w górach, pokój jak po napadzie, rano szperanie w DVD, bo wypad w góry w tym pokoleniu nie obejdzie się bez dyżurnego laptopa od kolesia i oglądania filmów po zmroku. Gry na kompa skasowałam. Powiedziałam co o tym myślę. Nie powiedziałam, co myślę o rodzicach kolesia. Ciśnienie mi się podniosło, nie jestem tolerancyjna. Kto to powiedział, że należy dawać przykład swoją postawą życiową i dużo rozmawiać to będą efekty. Jeszcze chodzę wewnętrznie jak pomyślę do czego sprowadza się wspólny wypad w góry dzisiejszych trzynastolatków.
I córci się oberwało za rozwłóczone po pokoju ciuchy i utensylia rysunkowe. Spokojnie. I do pracy. Odpocznę trochę psychicznie od domowego tygla z dwojgiem nastolatków.
Pomyślę o tym jutro- jak mawiała Scarlet OHara.

Fotoarchiwalia cz. 3

Na pocieszenie oglądam sobie zdjęcia z wakacji i jesiennych wypraw.W tym roku pierwszy raz byłam w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Parę razy zwiedziłam Jurę Krakowsko-Częstochowską no i oczywiście sobotnie wycieczki w Beskidy na pobliskie trasy.Taszczę z sobą mojego wymarzonego Nikona, nawet przy najtrudniejszych wejściach dynda mi na szyi a ja spowalniając wycieczkę robię ujęcia bardziej i mniej udane. Przyznam się, że zaczynam tęsknić do mojego starego Fotosmarta HP, robił piękne zdjęcia z automatu dopóki nie wysiadł. I lekki był. A Nikuś swoje przeszło pół kilo waży.

Zima

Znów zaskoczyła drogowców. Zaspy, muldy, nieodśnieżone drogi po wsi, nim dotrę do powiatowej to nieźle mną pozamiata na zakrętach, o mijaniu się dwóch auteczek na dojazdowej nawet nie mówię, dziś przetrenowałam to jako przeżycie ekstremalne (po obu stronach dojazdówki rowy melioracyjne). Teraz do pracy będę jechać codziennie w korku z prędkością średnią 40 km/h, pięć metrów przede mną auto, pięć metrów za mną auto a daleko przede mną sznur czerwonych tylnich świateł . Już się zastanawiam o której rano mam wyjechać aby dotrzeć odpowiednio wcześnie po to by zająć miejsce wylotowe na służbowym parkingu. Bo tylko jeśli wyjadę bez opóźnień zdążę do drugiej pracy w odległym miejscu. Wziąwszy pod uwagę, że mam tylko godzinkę przerwy między oboma cząstkami mojego etatu a obecna prędkość na trasie jak wyżej to...Byle do grudniowego urlopu!

Prasówka z dziś

Leżąc na kanapie przeglądam leniwie grudniowy numer Twojego Stylu, jednym okiem zezując jednak w ekranizację "Aniołów i demonów" wg. Browna. Można sobie darować.

Uwagę moją przyciągnął wywiad z odtwórczynią głównej roli w "Papuszy" - Jowitą Budnik. Pamiętam ją z "Placu Zbawiciela", zrobiła na mnie wtedy wrażenie naturalnością z jaką oddała postać głównej bohaterki. Nie miałam wątpliwości , była tak autentyczna w roli kobiety w matni.

W wywiadzie okazała się osobą bezpośrednią, pozbawioną maniery , daleką od blichtru świata wykreowanego na potrzeby gwiazd i gwiazdeczek . Szczerze opowiada o sobie, swoim życiu pozaaktorskim które opiera na rodzinie i pracy. Lubię ludzi bez zadęcia.

Książkę o Papuszy poczytywano już w radiowej Trójce od jakiegoś czasu, nie mogę doczekać się kiedy dostanę ją w ręce, na film się wybiorę.

fotoarchiwalia cz.2

Przeglądam wakacyjne zdjęcia, na dłużej zagościłam na Dolnym Śląsku, oby udało mi się powtórzyć to w przyszłym roku. Poniżej Kamieniec Ząbkowicki, Góry Stołowe, ekspozycja przed wejściem do Jaskinii Niedźwiedziej i parę jeszcze szczegółów na widok których robi mi się przyjemnie w sercu.

"Kompetencje informacyjne"

No cóż, odrabiamy z córcią zadanie z polaka, opisujemy arras z Wawelu pt: "Wejście zwierząt do arki" i jakżesz okazała się przydatna umiejętność przeszukiwania zasobów internetu, w podręczniku mamy szaroburą zgrzebnie podkolorowaną ilustrację nieco większą niż pudełko zapałek, a w necie...córcia sama znalazła bez matczynej asekuracji właściwy arrras dając opcję "grafika", no to pokolenie to prosto z pieluch przed laptopa bez żadnego krygowania.
Ale pojęcie "liczb pierwszych" lepiej wytłumaczy jednak mama!

Miedzianka

Wczoraj doczytałam reportaż Filipa Springera "Miedzianka. Historia znikania". Swego czasu odsłuchiwałam fragmenty w radiowej trójce, potem jeszcze długo zbierałam się w sobie aby odnaleźć tę książkę, prosiłam o odłożenie w wielkiej powiatowej bibliotece, zapomniałam, zajęłam się czymś innym . I niespodzianka. Znalazłam ją na półce w gminnej bibliotece w dziale reportażu. Historia małego miasteczka położonego u podnóża gór Sowich zawładnęła moją wyobraźnią. Niemal zobaczyłam starannie utrzymany ryneczek otoczony niską zabudową,ze szpalerami nasadzeń, ludzi, którzy tworzyli tamtejszą społeczność skupionych wokół małego rodzinnego browaru i przedstawicieli innych zawodów pozwalających miasteczku na niezależne funkcjonowanie. I odkrywkową kopalnię kruszców to zanikającą to rozwijającą działalność aż po swój dramatyczny koniec kiedy po II wojnie światowej odkryto w niej rudy uranu. Radziecki "sojusznik", przejąwszy pełen nadzór nad wydobyciem doprowadził do pełnej dewastacji miasta, które zaczęło zapadać się w rabunkowo wydrążone podziemne chodniki górnicze. Pojawiają się też dramatyczne wątki wysiedleń przedwojennych mieszkańców, zniszczenia pozostawionych domów, cmentarza, metodycznie i celowo dokonywanego przez  nową falę przesiedleńców. Wiele razy byłam w okolicach Jeleniej Góry, teraz mam nowy motyw do wędrówki po tamtych okolicach, chcę dotrzeć najpierw do  położonych  tuż przy nieistniejącej już Miedziance Janowic i stamtąd wyruszyć na poszukiwanie śladów miasta, które zapadło się pod ziemię.
Poniżej link do artykułu na ten temat.(dostęp z dn. 16.11.3013r.)

http://interpolonika.com/2011/05/miedzianka-%E2%80%93-miasteczko-widmo-kolo-marciszowa/

"Listy z nieba"

Wypożyczyłam właśnie drugi tom "Na wysokiej połoninie" Stanisława Vincenza - Pasmo II "Listy z nieba" , książka wygląda na mocno zaczytaną, okładka pod folią z widocznymi śladami wieloletniego używania. Poczytuję ją ukradkiem, wiem, że dzisiaj rozsiądę się wygodnie wieczorem na kanapie, przygotuję kubek herbaty z sokiem i pozwolę sobie na zaczytanie.Zapadnę się w świat huculskich gazdów, między lasy , zaznam wolności ludzi których karków nikt nie zginał.
Oczywiście to jak już zagnam dziatwę do łóżek, pozmywam sterty naczyń po kolacji i założę pranie do pralki!

niedzielny spacer

W minioną niedzielę miałam okazję zwiedzać cmentarz żydowski w Bielsku-Białej. Przewodnik czekał na wszystkich chętnych o określonej godzinie aby pooprowadzać po nekropolii i przybliżyć sylwetki znakomitych bielszczan minionej epoki, pochowanych tamże. Umówiłam się ze znajomymi na wspólne fotografowanie, zadbałam o naładowanie akumulatorka do foto. Córka postanowiła jechać ze mną, jeszcze ją cieszy towarzyszenie mi w różnych takich przedsięwzięciach, syn obrasta w puszek dojrzewania, nie prowadza się już z matką. I nici z wycieczki z przewodnikiem. Przed bramą cmentarza kłębiący się gęsty tłum,  w domu modlitwy ścisk i niemożność dostania się nawet w zasięg głosu przewodnika, machnęliśmy ręką i zaczęliśmy zwiedzanie po gęsto obsianych spacerowiczami  alejkach. Nastrój piknikowy, rodzinki z dzieciakami, paczki znajomych , szerokie życie towarzyskie. Z nastrojowej sesji zdjęciowej niewiele jednakże udało się zrobić kilka ujęć bez włażących w kadr wszechobecnych ludzi.

Kroh

W domu czeka na mnie "Łemkowszczyzna" Antoniego Kroha, przeczytałam już większość jego książek, dwa lata temu miałam szczęście być na jego wieczorze autorskim. Kiedy po raz pierwszy wpadł mi w ręce "Sklep potrzeb kulturalnych" wiedziałam już, że tego autora będę chciała mieć w domu na wyciągnięcie ręki wszystko. Mam potrzebę niektóre książki mieć w zasięgu wzroku, ręki, mogę nie sięgać do nich ponownie przez lata i wystarcza mi jakaś kojąca świadomość obecności w moim zbiorze, że zawsze mogę wyciągnąć dany egzemplarz i zacząć czytać w dowolnym miejscu. O źródłach kultury ludowej nikt chyba tak nie pisał, pamiętam jak w jakimś fragmencie "Tatr i Podhala" wywiódł szeroko pochodzenie i znaczenie deseni na tkaninach używanych na spódnice przez góralki, skąd przywędrował jaki motyw zdobniczy, w jaki sposób powstawały wzory i skąd czerpano inspiracje. Mnóstwo anegdot, przybliżania czytelnikom postaci nietuzinkowych w różny sposób - jak na przykład historia o szalonym kierowcy autobusu PKS kursującego w okolicach Bukowiny, historia góralki-aktywistki ZSMP, która poprzez stopniowo osiągany awans społeczny odkrywała w sobie pokłady kobiecości, to wszystko znalazłam w "Sklepie..." a każda kolejna  książka tego autora zaskakiwała mnie bogactwem galerii postaci, historii zapomnianych a wartych odświeżenia. W ankietach osobowych w rubryce "ulubiony autor" ja wpisuję : Antoni Kroh

powakacyjne archiwalia cz1.

W czasie wakacji wybrałam się zobaczyć legendarne górnicze familoki zbudowane z czerwonej cegły a także osiedle domków z których wywiedli się przedstawiciele "grupy janowickiej" - amatorskiej grupy malarzy którzy za temat swoich prac z pogranicza realizmu magicznego obierali otaczający ich świat kopalń, familoków, ludzi z tamtąd, codziennych elementów rzeczywistości. Giszowiec i Nikiszowiec to miejsca tętniące życiem, zamieszkałe od pokoleń przez górnicze rodziny, z wyrozumiałością traktujące turystów pstrykających lustrzankami na każdym rogu ulicy.